حس غریبی ست دوست داشتن

وعجیب تر از آن است دوست داشته شدن .....

وقتی میدانیم کسی با جان ودل دوستمان دارد

ونفس ها وصدا ونگاهمان در روح وجانش ریشه دوانده

به بازی اش میگیریم .....

هر چه او عاشق تر ما سرخوش تر !

هر چه او دل نازک تر ما بی رحم تر!....

تقصیر از ما نیست ...

تمامی قصه های عاشقانه

این گونه به گوشمان خوانده شده اند !!!

به سراغ من اگر می آیی
تند و آهسته چه فرقی دارد ؟!
" تــــو " به هر جور دلت خواست بیا !
مثل سهراب دگر ...
جنس تنهایی من چینی نیست ،
که ترک بردارد
مثل آهن شده در تنهایی
چینی نازک تنهایی من

سیلوووووووووووووووووووووووووووم سیلوووووووووووووم سیلووووووووووووووووووووووووووووووم

به دوکس جونیای خودم خوفید؟ خوشید؟ مماغتون چاقه؟ روزگارتون بر وفق مراد هست؟ دیلم واسه همتون یه کاچالو شده امروز اومدم تا همراه این اپ یه معذرت خواهی بزرگ بزرگ بزرگ از دوکس جونیای پرشینی خودم بکنم بخدا به همتون سر میزنم بخاطر این کدای امنیتی نظراتم واستون ثبت نمیشه و نمیتونم واستون نظر بذارم ابجیا و داداشای گلم امیدوارم ببخشیدم جبران میکنم

پیداست غم عشق تو از رنگ نگاهم

سوگند به چشمان تو حاشا شدنی نیست

بی مرحم اعجاز نگاه تو عزیزم

این کهنه ترین زخم مداوا شدنی نیست

بعد از تو نبندم دل به ... اری

عشق دگری در دل من جا شدنی نیست

باور بکن این زندگی اندر منظر من

بی منظر چشم تو زیبا شدنی نیست

افسرده ترین است دلم بی تو بهارا

این باغ خزان دیده شکوفا شدنی نیست

یخ بسته وجودم ز زمستان جدایی

برف غمت از دشت دلم پا شدنی نیست

گفتم ببرم خاطره ی عشق تو از یاد

هر چند که کوشیده ام اما شدنی نیست

دیریست به دنبال تو میگردم و افسوس

این گمشده انگار که پیدا شدنی نیست...

مادر  

کاش می دانستم

چه کسی این سرنوشت را برایم بافت

آنوقت به او می گفتم

یقه را آنقدر تنگ بافته ای 

که بغض هایم را نمی توانم... 

فرو بدهم

خیلی جالبه: از سوسک می ترسیم.......از له کردن شخصیت دیگران مثل سوسک نمیترسیم.

از عنکبوت میترسیم........از اینکه تمام زندگیمون تار عنکبوت ببنده نمی ترسیم.

از خوب سرخ نشدن قورمه سبزی میترسیم............از سرخ شدن آدما از خجالت نمیترسیم.

از سرما خوردگی میترسیم............از سرخورده کردن دوستامون نمیترسیم.

از شکستن لیوان میترسیم............از شکستن دل آدما نمیترسیم

همه چی ویران شد

تو کجایی سهراب؟؟؟

اب را گل کردند ... چشم ها را بستند .. ..

و چه با دل کردند... ... ...

وای سهراب کجایی اخر ؟؟؟

زخم ها بر دل عاشق کردند خون به چشمان شقایق کردند ..

کجایی اخر ؟؟ که همین نزدیکی عشق را دار زدند

همه جا سایه ی دیوار زدند ...

صبر کن .. قایقت جا دارد ؟؟؟؟ من هم میخواهم دور شوم از این خاک غریب ...

تو کجایی اخر ......؟

در شهر صدای مردمانی است

که هم زمان که تو را می بوسند
طناب دار تو را می بافند

مردمانی که صادقانه دروغ میگویند
و عاشقانه خیانت می کنند

کاش دلها آنقدر پاک بود

که برای بیان دوستت دارم
نیازی به قسم خوردن نبود...

نه دیگه.......

نه دیگه عین گداها به عشق اصرار می کنم

نه دیگه تورو واسه دوست داشتن اجبار میکنم

نه دیگه آه میکشم از دست بخت و سرنوشت

نه دیگه عشقمو فریاد ، بلکه انکار میکنم

نه دیگه تو فکر و رویا و خیال تو قفسم

نه دیگه بهت میگم تنها تویی هم نفسم

نه دیگه از تو ترانه میسازم تو لحظه هام

نه دیگه اصراری هست که من باید بهت برسم

نه دیگه یواشکی با نگام تورو می پام

نه دیگه دنبال خوشبختی تو رویاهات میام

کار دیگه گذشته از دخیل بستن به معبد چشات

تو رو از خودت نمی خوام، تو رو از خدا می خوام

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟

عمر ما ار مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم
دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا ؟

وه که با این عمر های کوته بی اعتبار
این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟

آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان می کند
درشگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا ؟

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر
راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟

بی مونس و تنها چرا ؟
تنها چرا ؟ حالا چرا

                                              " استاد شهریار"

سیلوووووووووووووووووووووم دوکس جونیای خودم خوفید؟

امیدوارم حالتون همیشه خدا خوف باشه و از اپ جدیدمم خوشتون بیاد

من خودم عاشق این شعر استاد شهریارم یه حس خاصی نسبت بهش دالم

                                   دوکستون دالم بای تا های

 به تو نرسیدم، اما خیلی چیزارو یاد گرفتم... 

یاد گرفتم که عشق با تمام عظمتش 3-2 ماه بیشتر زنده نیست


یاد گرفتم که عشق یعنی فاصله


و فاصله یعنی 2 خط موازی که هیچگاه به هم نمی رسند


یاد گرفتم در عشق هیچکس به اندازه خودت وفادار نیست


و یاد گرفتم هر چه عاشق تری


تنهاتری   

یاد گرفتم به خاطر کسی که دوستش دارم باید دروغ بگم. 

یاد گرفتم هیچکس ارزش شکوندن غرورم رو نداره.

یاد گرفتم توی زندگی برای اون که بفهمم چقدر دوستم داره هر روز به یه بهانه ای دلشو بشکونم. 

یاد گرفتم گریه ی هیچکس رو باور نکنم. 

یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت جبران ندم.

یاد گرفتم دم از عاشقی بزنم ولی اما از کجا بگم از کی بگم.. 

می خوام همین جا دلمو بشکونم خوردش کنم تا دیگه عاشق نشه.

تا دیگه کسی رو دوست نداشته باشه. 

توی این زمونه کسی نباید احساس تورو بدونه وگرنه اون تورو می شکونه  

می خوام تنها باشم...یه دختر تنها..

ای مترسک !

آنقدر دستهایت را باز نکن ،

کسی تو را در آغوش نمیگیرد

ایستادگی همیشه تنهایی می آورد ....

 

 

 

خیلی ها میگن زخمی که تو دلته به مرور خوب میشه،
اما هیشکی نمیدونه اون زخم یه زخم معمولی نیست ،

یادگاریه!!!!
و یادگاری هم نه خوب میشه نه

فراموش...

 

 

 

 

کاش .....

 

کاش همان کودکی بودم که حرفهایش را از نگاهش میتوان خواند …

اما اکنون اگر فریاد هم بزنم کسی نمی شنود

دلخوش کرده ام که سکوت کرده ام …

سکوت پر بهتر از فریاد توخالیست !!!

دنیا راببین … بچه بودیم از آسمان باران می آمد ،

بزرگ شده ام از چشمهایمان می آید …

بچه بودیم درد دل را با هزار ناله می گفتیم ، همه می فهمیدند …

بزرگ شده ایم ، درد دل را به صد زبان می گوییم ،

اما هیچ کسی نمی فهمد.........اخه چرا؟؟؟؟

 

 

 

نردبان دلم شکسته است.میشود

برای من کمی دعا کنی؟ یا اگر خدا اجازه میدهد‘

کمی به جای من خداخدا کنی؟

راستش دلم مثل نماز بین راه‘خسته و شکسته است

.میشود برای بیقراری دلم سفارشی

به آن رفیق با وفا(خدا) کنی؟

تقصیر ما نیست که بر روی حرفهایمان نمیمانیم

مابر روی زمینی زندگی میکنیم

که هر روز خودش را  دورمیزند

مثل ان مسجد بین راهی تنهایم......

هر کس هم که می اید

 مسافر است......

هم نمازش را و هم دلم را میشکند و میرود.....

دخترک خندید و
پسرک ماتش برد !
که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده
باغبان از پی او تند دوید
به خیالش می خواست،
حرمت باغچه و دختر کم سالش را
از پسر پس گیرد !
غضب آلود به او غیظی کرد !
این وسط من بودم،
سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم
من که پیغمبر عشقی معصوم،
بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
و لب و دندان ِ
تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
و به خاک افتادم
چون رسولی ناکام !
هر دو را بغض ربود...
دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:
" او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "
پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:
" مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "
سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !
عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !
جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،
همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:
این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت.

مـــن بــه توخنـــدیدم

چــون کــه میدانســـتم

توبه چه دلهره ایی ازباغچــه همــسایه

ســیب رادزدی

پـــدرم ازپـــی توتنددوید

ونمـــیدانستی باغــبان باغــچه همسایه

پـــدرپـــیرمـــن است.

مـــن به توخنـــدیدم

تاکـــه باخــنده به تــوپـــاسخ عشق تـــوراخالـــصانه بدهم

بـــغض چشـــمان تـــولیـــک

لرزه انداخت به دستان من و

ســــیب دندان زده ازدســت مــــن افتادبــه خـــاک

دل مـــن گفت :بــــرو

چون نمیـــخواست بـــه خاطرسپارد

گریــــه تلخ تـــورا...

ومـــن رفتم وهنوز سالهاست

که درذهـــن من آرام آرام

حیرت وبغــــض توتکرارکنان

میــــدهدآزارام

ومــــن اندیشه کنان غرق دراین پندارم

کـــه چه میشد

اگـــرباغچه خانـــه ی ماســـــیب نداشـــت!!!!!.....

تـــــوبــه مـــن خندیدی ونمیدانستی

مـــن به چه دلهره از باغـــچه همســـایه

ســــیب رادزدیدم!

باغبــــان ازپی مــــن تنددوید

ســــیب دندان زده را دست تودید 

غضب آلــــود به من کردنـــگاه 

ســـیب دندان زده ازدســت توافتادبه خــــاک 

وتـــورفتــی وهنـــوزسالهــــاست 

که درگـــوش من آرام آرام

خش خش گام توتکرارکنان میدهدآزارم

ومن اندیشه کــنان 

غرق این پنــــدارنم

که چراباغچه کوچک مــاســـیب نداشت.....